News

Het kan dus wél: fietsframes laten maken in Europa



Wat heb je nodig om de krachten van de wereldhandel te verslaan? In de fietsframefabriek van Triangle’s Biking Equipments in Noord-Portugal zijn het dertig grote witte machines.

Werknemers plaatsen er aluminium balken in, die er een tijdje later uitkomen als driehoekige frames voor elektrische fietsen. Volautomatisch – en daardoor concurrerend met het goedkope handlaswerk in Azië.

Lijkt simpel, maar er zit jaren denkwerk in, zegt directeur Luis Pedro tijdens een rondleiding door de fabriekshal. „Als het gemakkelijk was om alles te automatiseren, hadden de Aziaten het ook al zo gedaan.” Maar daar werken in de framefabrieken nog duizenden mensen, zegt Pedro.

De fabriek van Triangle’s is uniek voor Europa. De productie van fietsframes is de afgelopen decennia immers vrijwel volledig in Azië terechtgekomen. Het leeuwendeel van de frames op de Europese fietspaden komt nu uit China, Vietnam en met identify Taiwan. Vanwege de lage lonen waren dit fijne productielanden voor bedrijven.

Tot voor kort. De afgelopen jaren verschijnen heel voorzichtig weer bedrijven in Europa die aluminium fietsframes maken. Dankzij automatisering en gesteund door een enorme vraag naar fietsen kan males nu de concurrentie aangaan met Aziatische producenten. Daarmee is het fietsframe een zeldzaam voorbeeld van reshoring: het fenomeen waarbij uit Europa verdwenen productie juist terugkomt.

Handig dichtbij

Begin-ups in Bulgarije en Turkije doen op dit second ook een poging, maar Triangle’s – gevestigd op een bedrijventerrein zestig kilometer ten zuiden van Porto – was in 2017 de eerste in Europa. Het idee kwam van de Portugese fietswielfabrikant Rodi, vertelt Luis Pedro. „Zij zijn gaan nadenken: kunnen we een fabriek ontwerpen waarmee dit kan?” Het zou wel eens handig kunnen zijn, dachten ze: je zit dan veel dichterbij de Europese assemblagefabrieken.

De vraag van Rodi was niet simpel beantwoord, benadrukt de directeur. Gerobotiseerd lassen is bij staal gebruikelijk, maar bij aluminium juist erg zeldzaam. Het materiaal is anders; aluminium is gevoeliger voor scheurtjes en reageert heel anders op hoge temperaturen. Dat maakt lassen lastiger te automatiseren.

Directeur Pedro vond het naar eigen zeggen een leuke uitdaging, en gaf zijn baan als supervisor bij een nabije auto-onderdelenfabriek van Bosch eraan. „Fietsen zijn… Hoe zal ik het zeggen? Een attractive product.”

Volgens hem praatten ingenieurs en mensen van de Duitse robotleverancier Kuka zich een slag in de rondte over wat wel en niet mogelijk was. „Er waren greatest wat mensen die zeiden: dit gaat jullie nooit lukken. Er is helemaal geen knowhow over in de markt.”

Directeur Pedro is een ingetogen veertiger op sneakers die je niet kan betrappen op veel emotie. Maar als je met hem door de fabriek loopt, sijpelt er toch iets van trots door. Hij wijst voortdurend op grote installaties die hyperlinks en rechts van hem staan te zoemen. „Dit hebben we zelf ontworpen.”

Hier en daar lopen nog mensen rond om machines te bedienen en materiaal te verplaatsen en in te pakken. In totaal heeft Triangle’s zo’n 350 man in dienst. Ongeveer een derde van hen werkt in ontwerp en engineering, aldus Pedro.

Bike Valley

Na een paar jaar praten en denken besloot Rodi in 2016 de fabriek te bouwen. Het kon, zo dachten ze bij het bedrijf. Twee andere Portugese onderdelenleveranciers, Miranda en Ciclo Fapril, dachten er web zo over en stapten in. Samen investeerden de drie aandeelhouders zo’n 30 miljoen in de fabriek van Triangle’s.

Als locatie kozen ze het dorpje Borralha, in de regio die ook wel ‘Bike Valley’ wordt genoemd: Portugezen mogen dan niet per se veel fietsen in hun heuvelachtige land, het noorden kent wel een grote fietsindustrie. Die is voortgekomen uit een lange geschiedenis van metaalbewerking in de regio. Het land exporteert zelfs de meeste fietsen van Europa, in 2020 waren het er 2,7 miljoen. Vaak gaat het niet om bekende merken, maar om fietsen voor ketens als Decathlon.

Volgeboekt tot 2025

Die investering van 30 miljoen was een grote gok, zegt Pedro. Maar vandaag de dag kan hij niet anders concluderen dan dat het een goede stap is geweest. „We zitten volgeboekt tot 2025”, vertelt hij. En hij kan al precies zeggen wat hij de komende jaren gaat verdienen. „In 2021 was de omzet 20 miljoen euro. Dit jaar wordt dat ongeveer 39 miljoen, in 2023 ongeveer 50 miljoen. En dat zijn dus geen voorspellingen hè? Dat zijn bestellingen.”

De grote fietsbedrijven blijken Triangle’s goed te kunnen vinden. Soms zijn de frames ietsje duurder dan de Aziatische, zegt Pedro, maar de transportkosten zijn een stuk lager en de aanvoerlijnen korter. Als Triangle’s zijn frames in de vrachtwagen heeft gezet, staan ze binnen een paar dagen voor de deur van onder meer grote Nederlandse fabrikanten als Accell (Batavus) en Pon (Gazelle).

Eigenlijk maakt de prijs op dit second ook maar weinig uit, zegt Pedro. Hij maakt er geen geheim van dat zijn goede cijfers deels het gevolg zijn van de enorme fietshausse die in Europa na de coronacrisis is losgebarsten. Er is simpelweg een tekort aan frames. „In zekere zin concurreren we nu niet met Azië. Er is plek voor iedereen. Wij maken 250.000 frames per jaar – een fractie van de Europese vraag van tientallen miljoenen frames.”

Aan het einde van de rondleiding wil Pedro nog iets laten zien. Hij stapt door een deur de fabriekshal uit, de brandende zon in. Daar liggen twee percelen rood zand braak – in de verte de heuvels van het Portugese binnenland. Binnenkort begint hier de bouw voor de uitbreiding.



Supply hyperlink

Leave a Reply

Your email address will not be published.