News

Special effects kunnen rommelig natuurkundecollege niet redden



Het mysterie van niks en oneindig veel snot begint in medias res. Manja (Manja Topper) en Wessel (Wessel Schrik), gekleed in bonte kostuums in de vorm van een miniraket, staan zeker al vijf minuten met elkaar te discussiëren voordat ze zich tot het publiek richten. Zonder zich voor te stellen beginnen ze meteen te speculeren of ze het publiek beter naar de maan, de zon of naar Jupiter kunnen sturen als proefondervindelijk experiment.

Eenmaal voorbij het chaotische start blijkt de voorstelling de structuur van een theatercollege te hebben: de twee nogal energieke figuren banjeren op hoog tempo door de natuurwetenschappen om ons concepten als de snelheid van het licht, donkere materie en zwarte gaten uit te leggen. Af en toe zetten ze particular results in om hun verhaal nog ietwat te theatraliseren: Schrik verdwijnt in een grote zwarte ballon om een zwart gat te simuleren, met een rookmachine en een blower geven ze het publiek een ervaring van de stormen op Jupiter. De illustraties voegen echter behalve als effectbejag om het publiek bij de les te houden niets toe – web als de vele flauwe seksuele innuendo’s en het soms onnodig grove taalgebruik.

Sowieso slaagt de voorstelling er niet goed in de basislijn van informatieverschaffing te ontstijgen. De spelers komen soms met elkaar in battle, maar worden nergens interessante personages. Doordat de spelers zich op al te gemakzuchtige manier op het niveau van het jonge publiek plaatsen, door bijvoorbeeld kokhalsbewegingen te maken als het over ‘verliefdheid’ of over ‘leren’ gaat, ontstaat bovendien een pijnlijk gevoel van ‘te tof willen doen’.

Enkele fantasierijke beelden en een spannende plotwending aan het slot ten spijt leidt het tot een rommelig faculty waarin de op zichzelf interessante materie door de overmaat aan drukdoenerij niet goed overkomt, en er ook op dramatisch niveau weinig te beleven valt.



Supply hyperlink

Leave a Reply

Your email address will not be published.

close